We mogen niks meer zeggen

Tien jaar lang al staat Lectrr elke dag in de krant.De cartoonist ontving stapels fanbrieven, maarook dreigbrieven, genoot de twijfelachtige eer eentijdlang politiebescherming te krijgen en riep detoorn van de Volksrepubliek China over zich af.Lectrr zag in al die jaren zowel zijn krant als dewereld om zich heen veranderen. Eerst mocht jeom alles lachen, daarna mocht er niks meer.Of was het andersom?In 'We mogen niks meer zeggen' brengt hijverslag uit vanuit de loopgraven. Waar kun je nogmee lachen in een wereld waarin feiten er vaakniet meer toe doen en waarin steeds meer mensen zich lijken terug te trekken in hun eigen gelijk, omuiteindelijk alleen nog zichzelf of gelijkgestemdente tolereren? Kreeg hij zelf met censuur te maken?Mag hij met alles lachen? Of doet hij aan zelfcensuur?Te vuur en te zwaard verdedigt hij devrije meningsuiting, maar hij stelt zich ook devraag: is die absoluut? Mogen we inderdaad niksmeer zeggen? Of juist wel?