Groeipijn

GROEIPIJN Na de succesvolle expositie Doodleuk, mijn serie tekeningen over de dood in museum Tot Zover in Amsterdam in 2024 en het gelijknamige boek dat zelfs een tweede druk haalde, zocht ik naar een nieuw onderwerp om mijn fantasie op los te laten. In de strip Sigmund die ik dagelijks voor de Volkskrant maak komen met enige regelmaat kinderen voor. Met veel plezier verzin ik pijnlijke en grappige situaties met ouders die liefdevol worstelen met de opvoeding en de magische wereld van het kind. Achter de tekentafel komen vanzelf herinneringen boven uit de tijd dat ik zelf klein was. Mijn jeugd speelde zich af op een boerderij en dat betekende veel ruimte en vrijheid. Er was een schuur vol gereedschap en hout om hutten en karren te bouwen. Er waren altijd dieren om me heen en natuurlijk mocht ik meehelpen met hooien. Terugkijkend was het een overzichtelijke en veilige jeugd. Natuurlijk denk ik dan ook terug aan de jonge jaren van mijn eigen kinderen. Aan alle belevenissen en het geluk en de zorgen die je deelt als ouders. En aangezien ik mij tegenwoordig opa mag noemen zie ik weer van dichtbij alle stadia van de kindertijd voorbijkomen. Net als bij de tekeningen over de dood, gaf ik mijzelf bij deze reeks over kinderen en ouders de vrije hand. Van kleine cartoontjes tot grote uitgewerkte tekeningen in een grote variëteit aan stijlen en verschillende materialen. Bij elke prent wist ik vrijwel meteen hoe ik het wilde doen. De vertrouwde kroontjespen met Oost-Indische inkt, een vet potlood of de Edding 500. Soms op Schoeller tekenpapier, maar de keuze kon net zo goed vallen op een velletje A4 of A3 kopieerpapier. Onbevangen tekenen als een kind kan ik niet meer, maar neem van me aan, het plezier en de intensiteit waren er niet minder om. Het zijn wrange, pijnlijke, liefdevolle, ontroerende en grappige tekeningen geworden van, volgens mij, voor ieder van ons herkenbare situaties. Tenslotte zijn we allemaal kind geweest en groeipijn gaat, heb ik gemerkt, een leven lang door. Peter de Wit